«موطن دومم» اسپانیای دوست‌داشتنی/ ممنون آقای نخست‌وزیر

به گزارش عطنا، بعد از تجاوز نظامی آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران، پدرو سانچز، نخست‌وزیر اسپانیا به نمایندگی از دولت و ملت اسپانیا، ضمن محکومیت این تجاوز از کشورهای اروپایی خواست تا در برابر فشارهای واشنگتن سر تعظیم فرود نیاورند و گفت: دولت متبوعش اجازه نخواهد داد ۲۰ میلیون خانوار اسپانیایی بهای جنگی را بپردازند که رهبران خارجی آغازگر آن هستند.

دکتر نجمه شبیری، مترجم، دانشیار گروه زبان اسپانیایی دانشکده ادبیات و زبان‌های خارجی دانشگاه علامه طباطبائی و فارغ‌التحصیل رشته ادبیات اسپانیایی از دانشگاه مادرید که اصطلاحاً «اسپانیا» را زندگی کرده است، با توجه به شرایط موجود، یادداشتی را به دو زبان فارسی و اسپانیایی برای عطنا ارسال کرده است که در پی می‌آید:

چهار صد سال روابط دوستانه؛ «چه کسی می‌داند چرا و به کجا می‌بردت این جهان»؟

در یکی از این دیروزهای دور، این جهان، مسیر زندگیم و خواسته‌هایم مرا با چمدانی زرشکی رنگ و تمام معصومیت یک دختر نوجوان ایرانی، در مرکزی‌ترین نقطه «مادرید» و در کنار میدان زیبای «سُل» تحویل هتل «آستوریاس» داد. داستانش مفصل است. چرا اسپانیا و چرا مادرید دوست داشتنی؟

ایرانی بودن پس از انقلاب هزینه‌بر شده بود. امریکا؟ نه، آنجا نه. انگلیس، و غیره نیز هم.

چنین و چنین اسپانیای خونگرم دخترک نوجوانی را در آغوش گرفت. می‌رفتم تا بیاموزم، از جهان دیگری.

فراگیری زبان با آشنایی مردم خونگرم توامان شد، دانشگاه و ادبیات و تاریخ، از هشتصد سال همزیستی با مسلمانان، اشعار متاثر از آن و بسیار شباهت‌ها برایم گفت.

درب‌های دانشگاه 600 ساله «کمپلوتنسه» به‌رویم گشوده شد، استاد دیدم و چه اساتیدی!

اونمونو دیگر «درد جاودانگیش» را به جانم ریخته بود و سودای آن مرا به قلمرو ادیبانی از «گونگورا» تا «سانتا ترسا» و «سان خوان» و « نود و هشتی»‌ها و «بیست‌و‌هفتی»‌ها برد.

«دُن گارسیا دِ سیلوا ای فیگه روآ» در هشت نسخه خطی از ارتباط ایران و اسپانیا از قرن هفدهم، مرا هر روز به خاک وطن دومم مرتبط‌تر می‌کرد.

رساله دکتریم در همین روابط دوستانه در چهارم جولای  ۱۹۹۸ در سالن کمپلوتنسه دوست داشتنیم، قرائت شد و پنجم جولای به عنوان  احتمالا نخستین «هسپانیست» ایرانی به خاک تهران پای نهاده و دیگر من بودم و گچ و تخته و کلاس و اسپانیا و اسپانیایی که از قلمم سرریز شد.

امروز، زمانی که دشمنان بشر و فرهنگ بر سرمان بمب می‌ریزند، نخست‌وزیر موطن دومم، برخلاف عمال اسلامی و مسیحی دیگر ممالک جهان، مرا به نجوا گفت، چرا سرنوشت مرا به آن کشور دوست داشتنی برده بود.

ممنون آقای نخست‌وزیر

ممنون آقای پدرو سانچس

‏ (Viva Irán- Viva España)

نجمه شبیری «هیسپانیست» و  دانشیار دانشگاه علامه طباطبائی

 تهران، نوروز 1405

‏**Cuatro siglos de amistad**
‏(¿Quién podría descifrar hacia dónde —y por qué— nos conduce el mundo?)
‏En uno de aquellos días ya perdidos en la bruma del tiempo, el destino tomó mis sueños y mi joven existencia, y con una maleta granate y la inocencia intacta de una adolescente iraní, me dejó en el corazón palpitante de Madrid, junto a la luminosa Puerta del Sol, frente al antiguo hotel Asturias. ‏La historia es larga. ¿Por qué España? ¿Por qué Madrid, tan entrañable?
‏Ser iraní después de la Revolución había cobrado un precio alto. ¿Estados Unidos? No. Inglaterra y los demás, tampoco.
‏Y así, España —ardiente, hospitalaria, intensamente humana— me abrió sus brazos. Yo venía a aprender, a beber de otro mundo.
‏El idioma se me reveló al mismo tiempo que su gente cálida; la universidad, la literatura y la historia me hablaron de ocho siglos de convivencia con los musulmanes, de los versos impregnados de esa herencia, y de una infinidad de afinidades que me esperaban.
‏Las puertas de la Complutense, tan impregnadas de la historia, con sus seis siglos de memoria, se abrieron a mi paso. Conocí a profesores, ¡y qué maestros!
‏Unamuno había vertido en mi espíritu “El sentimiento trágico de la vida", y aquel fuego me condujo al reino de los grandes: de Góngora y Santa Teresa a San Juan, de los noventayochistas a la Generación del 27.
‏Don García de Silva y Figueroa, con sus ocho manuscritos sobre los vínculos entre Irán y España en el siglo XVII, me anclaba cada día más a la tierra de mi segunda patria.
‏El 4 de julio de 1998 defendí mi tesis doctoral sobre estas relaciones amistosas, en el querido salón de la Complutense; y el 5 de julio, como la primera hispanista iraní, regresé a Teherán. ‏Desde entonces, solo quedábamos, la tiza, la pizarra, el aula, España y yo y el español que manaba sin tregua de mi pluma .
‏Hoy, cuando los enemigos de la humanidad y de la cultura hacen llover fuego sobre nuestras cabezas, el primer ministro de mi segunda patria —tan distinto de los acólitos musulmanes y cristianos de otros confines— me susurró por qué el destino había querido llevarme a aquella tierra luminosa.
‏Gracias, señor Presidente‏Gracias, señor Pedro Sánchez.
‏**Viva Irán. Viva España.**
‏Najmeh Shobeiri (Hispanista) ‏Profesora titular de la Universidad Allameh Tabataba'i ‏Nowruz 1405